Met een aantal gouden streepjes

 "Nico en ik zijn alweer even terug van de Karate Marathon in Hongarije. Een goed georganiseerde dag in een grote sporthal die tot aan de nek vol zat. Allemaal groepjes die martial arts deden. De bedoeling was dat er 30.000 karatetechnieken uitgevoerd werden door alle deelnemers. Het duurde van negen uur 's morgens tot half twaalf 's avonds. Ga er maar aan staan om 21 organisaties bij elkaar te krijgen en alle neuzen dezelfde kant op te zetten. Alle sporten waren er, van kendo tot kraf mafga's. Die waren helemaal in het zwart met geschminkte gezichten." 

 "Aan de zijkant van de sporthal zaten de bobo's op luxe stoelen de hele tijd te boboën. Knap hoor, als je dat kunt."
 
"Het was de bedoeling dat Nico en ik een paar etappes zouden meedoen, maar hoe gaat dat. Je bent net opgewarmd, en je doet er nog eentje mee en nóg een. Dat was zwaar. Zeker voor iemand van 58 en van 60. Het was allemaal jeugd wat er stond, ook een paar dertigers. Steeds een ander sportploegje."
 
"Alle bobo's waren netjes in het pak, behalve Nico en ik. Wij hadden een spijkerbroek aan. Op een gegeven moment wilden we ons omkleden in karatepak. Dus wij vroegen waar dat kon. Hier of daar, wat maakt ons dat uit, Maar het was "no, kancho, no" en we moesten naar de VIP kleedkamer. Als Nederlander vind je zoiets al gauw overdreven. Eigenlijk is dat wel zoals het hoort. Je hebt een zwarte band met een aantal gouden streepjes erop. Dat betekent iets."
 
"Ze hadden gezegd dat ik de Karate Marathon moest openen door een praatje te houden. Ik zeg, dat doe ik wel aan het einde, als iedereen moe is. Toen heb ik de microfoon genomen, vertaler Hongaars erbij en aan iedereen meegedeeld: "Er is verkeerd geteld dus alles moet over. Iedereen gaat weer drieduizend technieken doen. Opgeven kan niet." Die bobo's aan de kant raakten helemaal in de war van zo'n simpel grapje."
 
"Het was echt een leuke dag. Gezellig. En goed georganeerd. Honderden mensen en er was  voor iedereen een beker, een pen, een t-hirt en dan nog te eten en te drinken. De staat helpt daar ook een sportorganisatie om iets op te bouwen, in plaats van te proberen je om zeep te helpen zoals hier. Daar denken ze: sport, dat moeten we ondersteunen. Dan doen ze dat ook, wat voor sport het ook is. Waarom kan zoiets niet in Nederland en wel in zo'n onderontwikkeld land?"
 
"Hier is het al ingewikkeld om een project als schoolkarate goed uit te voeren. Ik aanbid het idee. Eindelijk iets waar we allemaal in kunnen samenwerken. Wij geven al jaren karate op scholen, ver voordat het schoolkarateproject begon.
Nu wil het geval dat ik negende Dan ben, dus ik kan iedereen een zwarte band uitreiken op elk moment dat ik dat wil. Dat laat ik gebeuren in het IBK Zomerkamp in Hongarije, waar iedereen hun kunstje komt vertonen onder toezicht van het technisch comité. Dat is dus al over een paar maanden, 9 tot 13 juli. De info komt op de website. 
We hebben het hier over mannen die tientallen jaren meedraaien in het kyokushinkai karate, die op militaire missies naar het buitenland gaan, die toernooien doen op hoog niveau. Die gaan les geven aan klasjes met kinderen."
De schoolkaratemensen zijn hier geweest voor een goed gesprek. Het kan nu wel. Als ze onder mijn naam komen."
 
"We kunnen gelukkig terugkijken op een goed EK. Het OECKK was grandioos. Een goede opkomst van dojo's en meer publiek dan vorig jaar. Heerlijk, old skool. Het experiment met de grapping-partij beviel ons.  Misschien doen we later nog wel eens zoiets. We blijven bij het karate maar je kunt de mensen weleens van iets anders laten proeven." 
 
"Het IBK zomerkamp houden we dit jaar weer in Hongarije. Daar vroegen ze of we kwamen. Voor hun is het te duur naar Italië te gaan. Dus dan is het een rekensom. In Italië sta je als leraar voor een klas met 80 man, en in Hongarije heb je 300 man. In Hongarije kunnen ze ook 's avonds naar huis om daar te slapen, dat scheelt ze dan weer 70 euro. 
Voor ons maakt het niet veel uit, waar we heen vliegen. De sfeer is wel anders. In Hongarije ga je terug in de tijd, het is er ouderwetser.  Daar hebben we alles op éen plaats, slaapgelegenheid en trainingen. Italië is moderner,  alleen hebben pizza in duizend soorten, spagetti, macaroni, honders smaken ijs. Zoveel keus, dat is niet goed voor een mens, dat schept verwarring. Maar we blijven erheen gaan voor seminars en dergelijke. In mei gaat Duncan Smit ook mee, voor het BJJ. Dus redenen om niet naar Hongarije te gaan voor het zomerkamp, die bestaan niet." 
 

Van die nutteloze regeltjes

"Dit jaar hebben we iets anders op het toernooi. Een Brazilian jiu-jitsu-partij. Uit Italië komt Ivan Tommasetti, hij staat tegen een jongen van Team Schreiber uit Wormer. Dus dat wordt wat. Ivan doet niet alleen BJJ, maar ook MMA, judo, sambo, noem maar op, en op hoog niveau ook. De partij begint precies om drie uur. Wie er niet tegen kan, kan dan even een broodje kroket gaan eten.

De dag ervoor geeft Ivan bij ons een seminar. Duncan Smit regelt dat, dus bij hem kan je je aanmelden. Dat kost geloof ik 20 euro, dus als er twintig komen, dan heeft Ivan zijn ticket er al uit. We houden het wel betaalbaar." 

Paard achter de wagen

 "Wij doen mee met Schoolkarate.nl. Dat is een initiatief van Ruud Muller uit Leidschendam. Appie had het op Facebook gezien. Ik vond het meteen een goed idee."  Het werkt als volgt. Een school neemt contact op met Schoolkarate.nl en Muller zoekt dan een dojo bij hun in de buurt. Dan gaat de school met de dojo overleggen. De ene school wil alleen een lesje. De andere een combinatie met de gymlessen. Of karate in plaats van de gymlessen. Dat Schoolkarate-project heeft zich razendsnel ontwikkeld. De ene na de andere dojo sloot zich erbij aan. Zo zie je, we zitten allemaal op ons eigen eilandje maar we kunnen wel samenwerken. De International Budokai is hier ook blij mee. We hopen dat er ook judo en Brazilian Jiu Jitsu bij komt. Als de kinderen niet naar de dojo komen, dan gaat de dojo naar de kinderen." 

Naar Hongarije

“Ik ben net terug uit Hongarije. Daar hielden ze een winterkamp dat geen winterkamp was, alleen een kamp in de winter. Voor hun was het de afsluiting van het jaar, van alle sporten, maar het kyokushinkai karate had de boventoon. Iedereen die bij de sporten betrokken was er, van de motorcrossers, de mensen die schoonmaakten tot aan de burgemeester. Degenen die wat voor de sport gedaan hadden kregen een vaas. Een beker, maar dan handgemaakt van keramiek met daarop schilderwerk. Allemaal handwerk. Het ingebonden certificaat ook.”

Van Groningen naar Letland

 “Het Katsu Gala is zoals een karategala hoort te zijn. Gewoon en gezellig. Alles klopt. Je mag als vechter je eigen muziek meenemen, dat vinden die jongens en meisjes leuk.  Dat hebben ze in Winsum goed gezien. Het gaat er gemoedelijk aan toe, al zou je dat niet verwachten van het noorden. Ze zijn het Brabant van het Noorden. Misschien ben ik erbij, maar waarschijnlijk zit ik in Riga, in Letland. Daar wordt op 23 november een nieuwe Kamakura dojo geopend. Edmund Kirsis gaat het daar doen.”