Keuzes maken

 "De sfeer in ons zomerkamp was goed. Gewoon en goed. Wat je noemt old skool. De groep was groter dan vorig jaar. Er waren ongeveer 130 mensen uit onder andere Polen, Hongarije, Nederland, Italië en Rusland. Een weekje eerder was ik bij het zomerkamp van  Andrea Stoppa in Italië. Dat was leuk, met een beetje boksen en BJJ erbij. Gezellig, maar dus niet zoals bij ons. Wij richten ons puur op kyokushinkai karate, en alleen bij ons kun je examen doen want het is het officiële IBK (International Budokai) zomerkamp." 

"We hebben minder examens de laatste jaren. Onze eisen zijn hard, we knijpen voor niemand een oogje toe. Het is kyokushinkai karate zoals het hoort, back to the basics. Als IBK willen we eigenlijk de hoeveelheid kampen, traingen en strandtraingen samenvoegen. Dan heb je niet meer tien mensen hier en tien mensen daar en ergens anders ook nog eens tien mensen, maar dan heb je ze alle dertig bij elkaar op één plek. Dat is goed voor de sociale contacten. Je kunt zo ook de kwaliteit van de docenten beter in de hand houden. Je moet wel het gevoel hebben dat je er wat leert, anders ga je het jaar erna niet meer terug. We willen de kwaliteit van het kyokushinkai bewaren." 
 
"Niet iedereen slaagt. Dit jaar was er een Pool die herexamen deed voor het technische gedeelte. Hij heeft het hele jaar kata's geoefend en deze keer was honderd procent goed. Echt goed. Kamakura Den Haag heeft er nu twee zwarte banders bij, Appie en Frank van Eijndhoven. Het is dan traditie dat het laatste gevecht tegen de leraar gaat. Of gevecht,  gevechten hebben we op het OECKK in Den Haag. Dit is meer stevig sparren. Ze hadden lootjes getrokken en Frank kwam zo tegen mijn broer Nico te staan en Appie tegen mij.
Je moet doorgaan. Tot het gaatje en dan daardoorheen. Dat is kyokushinkai. Ik ga dan niet vol uit, wat denk je. Veertig, vijftig procent misschien. Appie ging voor de 120 procent, anders redde hij het niet. Hij had dertig partijen van elk anderhalve minuut en met mij de laatste. Het filmpje staat al op YouTube."
 
"Volgend jaar gaan we het zomerkamp anders opzetten. Er komt een barbecue en een bonte avond. Dan kan iedereen een stukje opvoeren. Bij Stoppa zag ik een jongetje tuba spelen voor drie, vierhonderd mensen. Zo'n obesitasjongetje met een bol koppie. Die krijgt daar ook zelfvertrouwen van.
"Maar aan zoiets kan ik niet meedoen, al zou ik het willen. Want ik ben bobo. Tijdens het zomerkamp ben ik de hele tijd kancho Gordeau. Kom ik thuis in Den Haag, dan ben ik weer Gerard Gordeau. Wanneer ik vijf minuten gezellig met iemand zit te praten en we trekken een karatepak aan, dan zijn de verhoudingen anders. Dat moet je kunnen en willen begrijpen. En dat lukt niet iedereen, dus dan laat ik het. Een simpele keuze.
"Hetzelfde geldt voor Amerika. Was ik daar na de eerste UFC gebleven, dan had ik wel veel geld verdiend, maar dan had ik ook 24 uur per dag mee moeten doen met die poppenkast en in mijn rol moeten blijven. Dan ben ik mezelf niet meer. Dus dat heb ik niet gedaan."
 
"Stefan Struwe kreeg in de kleedkamer een blackout, kort voordat hij de octagon in moest.  Hij heeft onder hele zware druk gestaan. Je moet niet vergeten, het is een jonge jongen die door hartklachten er twee jaar uit is geweest en dan meemaakt dat er zesduizend mensen alleen al gaan kijken hoeveel hij weegt. Wanneer als de deur van de octagon dicht gaat, dan houdt jouw tegenstander er helemaal geen rekening mee dat je hartklachten hebt gehad, die wil bij wijze van spreken alleen jouw kop eraf slaan."
"Waar zoiets aan ligt... dat antwoord moet je gaan zoeken. In jezelf. Misschien moet je een stapje terug zetten zodat iemand even je handje kan vasthouden. Je moeder of vader, je trainer, een psychiater of wie dan ook. Maar in de UFC moet je toch alleen de octagon in."  
 
"Zelf zou ik nooit naar een psychiater gaan. Liever tweede worden op eigen kracht dan eerste dankzij de psychiater. Of helemaal niet naar de UFC. Ik weet van mezelf wat ik kan en wat mijn beperkingen zijn. Als ik een doel heb dat buiten mijn bereik ligt, dan haal ik dat niet. Dan word ik maar tweede. Dat is de keuze die ik maak."