Pappie ging naar huis

"De voorbereidingen van ons zomerkamp gaan goed. Uit Den Haag en Katwijk (dojo Osaka) gaan er drie examen doen voor de zwarte band: Appie, Frank en van Osaka Ron Hek. Bij een examen gaat niet alleen om het vechten, kata's horen er ook bij. Voor een bruine band moet je zeven kata's beheersen, voor een zwarte acht en voor je eerste dangraad negen. Ze kennen nu al meer kata's dan nodig. Bij de kata's voor het examen, zetten we hier de puntjes op de i.  

Wanneer je examen doet voor derde dan, moet je zelf een kata schrijven. Pas wanneer je daarvoor geslaagd bent, mag je je sensei noemen, dat betekent immers leraar. Daarvoor ben je senpai. Iedereen noemt zich tegenwoordig sensei, maar dan denk ik, je bent helemaal geen sensei, lijp."

 "Begin april ging Misha vechten op het gala van Fightsense in de sporthal Leidschenveen. Een groot opgezet gebeuren, met Enfusion erbij. Dat is internettelevisie. 

We waren netjes op tijd. Handschoenen aan, inslaan, vaseline, alle voorbereidingen in orde. Komt de promotor in de kleedkamer met de mededeling dat we nog eventjes moeten wachten. Kan gebeuren. Misha's naam werd intussen omgeroepen. Weer de promotor in de kleedkamer: dat we nog twee uur moesten wachten, want dan begon de live uitzending van die tv. Ik zeg: ga jij eens aan de scheidsrechter vertellen dat de wedstrijd van Misha begint.

Zegt de promotor tegen mij dat hij het gaat vrágen.

Nee, niet vragen maar zeggen, bedoelde ik.

Even later komt de promotor terug en hij meldt dat de wedstrijd niet kan beginnen. Vanwege de televisie, dus.

Niet kan beginnen? We zetten mensen op de maan, we schroeven een kunstbeen aan een geamputeerd been en dan kan er in Leidschenveen een wedstrijd niet op het afgesproken tijdstip beginnen vanwege een tv-uitzending? De poppetjes zijn er niet voor de tv, maar de tv is er voor de poppetjes. Dus pappie ging naar huis.

Dan mis je die partij, ja. En? Ik heb in zalen gevochten voor zeventigduizend mensen en als die partij om drie uur stond aangekondigd, dan begon die ook om drie uur. Hier waren acht partijen gepland, zo moeilijk is het niet om op tijd te beginnen. Maar dan moet je niet 28 partijen organiseren van zoontjes van vriendjes die ook zo nodig op tv willen en er negenhonderd kinderpartijtjes bijproppen.

Dus wij naar huis.

Zo maak je geen vrienden natuurlijk. Anderen die na Mischa waren, gaven me gelijk, maar ze bleven allemaal wachten. Ja, de televisie, hè. Alle zwakbegaafden willen op de tv, dat zie je aan Utopia. Later bleek trouwens dat het nog veel later begon. Moesten ze vijf uur wachten. En dan begint een promotor tegen mij te zeuren over respect voor vechters. Iemand vijf uur laten wachten, is dat respect tonen?"

 "We zijn in 020 geweest om Thomas op te zoeken. Hij zit in een verpleegtehuis, om te herstellen van zijn hersenbloeding. Daar wisten ze niet eens wie hij was. Worstelaar, UFC, het zegt ze allemaal niks. Ik geloof niet dat hij veel bezoek uit Amsterdam krijgt. Als je wint, dan heb je vrienden. We hadden een mooi Kamakura t-shirt voor hem meegenomen, dat draagt hij nou.

Gelukkig is hij oersterk. Eerst kon hij niets, aan beide kanten had hij uitval. En nu kan hij al zijn armen optillen en met een rekje lopen. Dat komt door zijn sportachtergrond. Wat spierbeheersing is, hoeft niemand hem wat uit te leggen. Hij is sparringpartner geweest van Dolman, Ruska, Peter Adelaar, al die oude worstelaars. 

Dus hij gaat goed vooruit. Praten moet hij weer helemaal opnieuw leren. We hebben de verpleging voorgesteld om het hem meteen goed aan te leren. Dan komen er straks drie goede dingen uit 020: de weg eruit, de trein naar Den Haag en Thomas die Haags spreekt."