Spierpijn uit Hongarije

Written by Vilan van de Loo on .

Tijdens het laatste karate EK in Den Haag van het IBK kwam een wethouder in de ring. Om te praten, natuurlijk. Wethouder Rabin Baldewsingh van Sport vroeg of ik erbij kwam en toen stak hij een toespraak af waarin hij ook mijn broers noemde. Daarna overhandigde hij me de stadspenning van Den Haag. Erna is hij gebleven om naar de wedstrijden te kijken. Mooi, dan ziet hij ook eens hoe wij dat doen. De sfeer was ouderwets goed, je kon op het laatste moment nog meedoen zonder kosten, er waren tien landen aanwezig. Goede partijen, kijk maar op YouTube.

Op de leerlingen van Kamakura ben ik trots. Er werd in de poule een meisje vrijgeloot. Ik zeg tegen een leerling van ons: "Een pak lenen,  omkleden en meedoen."  Kim schreuder deed dit zonder te aarzelen. De rest van Nederland zeikt altijd van: "het niveau is te hoog om in de ring te vechten."

Het EK liep als een trein. Dat kwam ook door onze vrijwilligers, die werken er hard voor. Dus bij deze: bedankt!

Ik wist wel en niet dat de stadspenning eraan kwam. Op Kamakura ontgaat mij niet zo heel veel.
Uit de karatewereld heb ik positieve reacties gekregen: dat het goed was, dat het zo hoorde, omdat ik zo veel voor de sport gedaan had. Vanuit de gemeente ben ik door een paaraf delingen gebeld om te feliciteren. Zo'n penning zegt hun meer dan welke zwarte band ook. Het is een andere wereld dan de mijne.

Voor de sport is het goed. Zo'n penning betekent erkenning en waardering. En als ik nog eens iets bedenk, is het gemakkelijk dat ik mensen ken bij de gemeente.
Dat wel.

Kort na het EK was de jaarlijkse karatemarathon in Hongarije. Dat moet je meemaken om het te snappen.  Dan staat er 600 man die allemaal plezier in hebben, ze lachen, het is hartstikke leuk en ontspannen.
Daar deden zestig bonden aan mee, en niet alleen karatebonden. Noem maar op en het was er, van taekwondo, badminton tot alle ren je rot bonden.
Iedereen deed mee, ook huisvrouwen, van die echte huisvrouwen die helemaal geen techniek hebben. Het leek nergens op wat ze deden,  maar zij deden mee omdat ze er plezier in hadden. Ja, daar stond ik tussen met mijn 9e dan Kyokushinkai Karate.
Iederen doet drieduizend technieken in 20 minuten, dan neem je rust en je eet wat suikers. Daarna ga je verder tot je 30.000 technieken gedaan hebt. Ik heb nog spierpijn. Maar leuk! Leuk!

Dat zie je in de Nederlandse media niet, het plezier van de vechtsport. Wij lopen voorop in de wereld, maar hier kan niets.
Op ons EK waren weinig journalisten. Die moet je hier alles aandragen en dan kijken ze of ze het leuk vinden en dan komen ze of niet. In Hongarije gaat dat heel anders. Daar zit je op je hotelkamer en je ziet op de tv wat er gaat gebeuren. Zo belangrijk vinden ze het.  Hier heb je dat niet, zelfs niet na 27 jaar EK.

Iets nieuws op de sportschool is een apparaat waardoor de Ooievaarspas nu met de computer verbonden is. Vroeger moest alls met de hand ingevuld worden. Techneuten kwamen hier alles uitleggen want ze hadden eindelijk door dat ik niet zo van het mailen ben. Dat klopt. ik wil mensen zien. Horen. Niet de hele tijd op die schermpjes kijken.
Eerst konden wij hier geen Ooievaarspas krijgen, want dan moet de sport aangesloten zijn bij NOC*NSF. En dan kan niet omdat karate geen Olympische sport is. Waardoor je niet bij het  NOC*NSF komt. Maar wat gebeurt er? Opeens kan het allemaal toch, omdat de gemeente vond dat we veel voor de sport deden.