The winner takes all

Written by Vilan van de Loo on .

De aanloop naar de wedstrijd Verhoeven-Hari vond ik heel goed. De promotie was zonder meer geslaagd. De Telegraaf, de tv, het was overal. Het kickboksen is weer helemaal op de kaart gezet. Iedereen sprak over de wedstrijd, ook de mensen die niks met vechtsport hebben. Dat krijg je wanneer een kampioen als Rico Verhoeven wordt uitgedaagd door een schreeuwerd.

Persoonlijk zie ik liever twee kampioenen tegenover elkaar staan in plaats van eentje en een schreeuwerd met broze botten. Maar dat is mijn persoonlijke smaak.

Verhoeven clinchde even. Toen zal Hari hebben geweten dat het een verloren zaak was. Een gebroken arm? Ik heb geen foto's gezien. Wie wel? Die foto's verwacht ik wel, gezien de hype die aan de wedstrijd vooraf ging.

Die Hari heeft heel veel mensen in de maling genomen. Hij zou de kop van zijn tegenstander eraf slaan. Heeft hij niet gedaan. Als Mohammed Ali zei: ik sla hem KO in de vijfde ronde, dan deed hij dat ook. Maar dat was een man van zijn woord. Een sportman.

Hari stond er niet voor de sport. Dan had hij gewoon door moeten gaan, gebroken arm of niet. Zijn woord houden. Hij kwam om geld op te halen. Daarom begon hij ook over een rematch. Dan kan hij weer geld verdienen.
En hoezo wil je op die manier niet verliezen en op die manier niet winnen?

Kickboksen is geen vermaakssport. Het gaat om winnen. Sta je er echt voor de sport, dan ga je desnoods door met één hand. Daar heb je natuurlijk wel de goede mentaliteit voor nodig. Dus je gaat niet meteen in de slachtofferrol hangen als er iets gebeurt.

Verhoeven heeft het uitstekend gedaan. Hij wist: die rechteram van Hari is levensgevaarlijk, die moet ik uitschakelen. Dat is gebeurd. Hij heeft dus goed zijn huiswerk gemaakt. Ik wilde dat ik al mijn wedstrijden met een trap kon beslissen, dan tekende ik er zo voor vijf.
Maar dan krijg ik hopelijk wel betere commentatoren. Vier stuks waren er ingehuurd voor deze wedstrijd. Je had Sem Schilt, de zee-anemoon uit Emmen. Bonjasky, die niet weet waar hij over praat,  want hij heeft hetzelfde gedaan toen hij tegen Badr Hari stond. Hij gaf op omdat hij van Hari een trap kreeg; hij had ook kunnen opstaan en doorgaaan. Aanstellen is ook geen leuke manier om te winnen. Je had ook Jack van Gelder, die postzegels verzamelt en meedoet aan musicals. En de vierde als enige die er verstand van had, Fred Royers. Die gaf tenminste informatie waardoor ook degenen zonder verstand van kickboksen konden begrijpen wat er gebeurde.
Ik heb me dood geërgerd aan dat commentaar.
Zegt Schilt: "Er kan er maar één winnen vanavond."
Serieus?!
Of: "Zo is het niet leuk te winnen". Hoezo is het niet leuk. Wanneer is het dan wel leuk? Je komt om te winnen. Niet om het leuk te hebben.
Hij zei ook: "Dit is geen mooie combinatie." Ik heb hem nog nooit een combinatie zien geven.
Klaplopers - drie van de vier commentatoren.

Als die rematch er komt, moet dat heel eenvoudig opgezet worden. Wie verliest, krijgt niks. The winner takes all.
Hetzelfde met degenen die nu opeens geld ruiken, Gokhan Saki, Bonjasky  en die anderen. In een poule tegen elkaar laten staan en de winnaar mag tegen Verhoeven.     En ook hier: alleen de winnaar krijgt prijzengeld.

En het publiek, daar laat ik me verder niet over uit. De feiten spreken voor zich. Hari moet met beveiliging naar de catwalk en dan zie je hem ergens anders in de zaal opduiken. Als dan de pleuris uitbreekt, moet je niet verbaasd staan.
Je moet zoiets niet laten gebeuren.
Alle vooroordelen werden weer bevestigd.