MMA en slachtoffers

Written by Vilan van de Loo on .

"MMA is een hype. Overal zie ik MMA scholen verschijnen. Het rijst de pan uit. WTF is MMA? Iets waarin elke mongool les kan geven en zo slachtoffers kan maken die voor die lessen geld neertellen. Je kunt geen MMA leren. Je kunt het alleen doen.
MMA betekent mixed martial arts. Dus de de technieken komen ergens vandaan. Een rechtse directe uit het boksen, een geri uit het karate of het kungfu en ga zo maar door. Je moet dus eerst die sporten leren beheersen. Pas dan heb je de basis waardoor je MMA kunt doen."

"Kort geleden ontmoette een vechter van onze school een meisje dat zei MMA te leren. Bij doorvragen bleek dat ze op een personal training voor MMA zat. Een klas vol meisjes die veel geld betalen voor iets dat niet bestaat. Zielig is dat. Slachtoffers, stuk voor stuk. Wat leren ze daar? Ik weet het niet. Ze zouden al die onzinscholen moeten sluiten en een keurmerk voor moeten invoeren voor martial arts. Dan deed de overheid tenminste iets goed. Elke mongool die vindt dat hij iets kan, mag een school beginnen hier, en niet alleen in MMA."

"We kregen van de week een vechtertje uit de B-klasse op bezoek. Dat jongetje wil hogerop. In zijn eigen sportschool dragen ze hem op handen, dus hij was gewend aan aandacht en complimentjes. Hier kreeg hij kritiek. Hij stond verkeerd. Moest zijn voeten anders neerzetten. Zijn verdediging hoorde anders. Hij heeft hele andere dingen gedaan, zodat hij waarschijnlijk nu nog spierpijn heeft. Toch komt hij wel terug, denk ik. Hij had ambitie. Maar hij moet eerst komen. Uit zichzelf. En dan gaan wij hem met plezier ondersteunen. Alleen niet door hem de hemel in te prijzen, daar heeft hij niets aan."

"Waar niemand wat aan heeft, is het gebrek aan afstemming in vechtsportland. Op 28 november is het Katsu Gala in Winsum. Mooi toernooi, ouderwets op de goede manier. Ik was er graag bij geweest. Maar dan zitten we in Hongarije voor het winterkamp. Dat is elk jaar gelukkig hetzelfde: koud en heel druk. Het hele dorp Sintesch doet aan karate, dat is daar de enige sport. Ze doen allemaal mee, van burgemeester tot brandweerman, huisvrouwen en kinderen. Het is een klein stadje, zoiets als Zoetermeer, maar het is er gewoon leuk.  Aan het einde van de dag is er een groot feest met een buffet. Iedereen die iets gepresteerd heeft, of het nu een zwarte band is of een fietstochtje, krijgt daarvoor een oorkonde van de gemeente.  Alles telt mee. Je zit dan in een grote hal en je kunt gewoon met elkaar praten. Zo hoort het. Gewoon gezellig. Waardering voor mensen die serieus meedoen.
Nog een voorbeeld. Op 12 december ga ik met een paar vechters van onze school naar een beginnerstoernooi in Polen. Daar is de sfeer goed en ontspannen. Een prima toernooitje om aan het buitenland te wennen. Maar op diezelfde dag zijn er ook andere toernooien en seminars. En ik maak het nog steeds mee dat scholen net iets organiseren op de derde zondag in maart, en dat is sinds mensenheugenis de dag waarop Kamakura het open EK kyokushin karate houdt. Via de IBK (International BudoKai) gaan we ervoor zorgen dat de planning beter wordt."

"En daarna? Op 24 december is er de kerstborrel van Kamakura en dan is het jaar alweer om. Het is nog nooit zo snel gegaan."