Van New York naar Papendrecht

Written by Vilan van de Loo on .

"We zijn terug uit Amerika, Duncan Smit en ik. Begin oktober hadden ze iets moois georganiseerd: Reunion of the legends 2015. In New York. Er kwamen duizenden mensen op af en dat waren allemaal UFC-fans. Ik was er ook vanwege dat boek van Art Davie. "Is this legal" heet het. Dat gaat over de eerste tijd van de UFC. Er komt waarschijnlijk een film van. Het was veel meet and greet, want in Amerika weten ze nog wie er in de finale van de eerste UFC stond. Maar ik voelde me niet helemaal gelukkig daar."

"Als je die oude vechters ziet, dat is sneu en zielig. Slachtoffers. Die mannen daar zijn financieel, lichamelijk en geestelijk helemaal op. De een heeft een hersenbloeding gehad, de ander is de hele dag dronken en kan nauwelijks lopen. Allemaal wrakke    n. Kevin Rosier dood afgelopen april. Ze hebben niks en niemand meer. Want in de United States of Crazy heb je alleen vrienden als je wint. Verlies je, dan ben je ridder te voet."

"Het is mijn generatie. Ik heb af en toe een blessure, meer niet. In Amerika doen ze iets anders dan pindakaas met nootjes eten. Ze spuiten anabolen en dan groeien ze, maar als je iets slechts mankeert, dan groeit het slechte ook alle kanten op."

"De UFC doet niks voor oud-vechters. Die zien het als business. Het is er net Albert Heijn, na dertig jaar werken zetten ze je op straat. Business is aan de ene kant goed. Dan kun je als vechter tenminste een paar knaken verdienen. Maar er zit ook een andere kant aan. Pas je niet in het plaatje of doe je niet wat de organisatie wil, dan kun je doodvallen. Echt Amerikaans."
"Met budo of met sport heeft die club niks meer te maken. Maar wij zijn wel sportmensen, zeker de oude garde. Ik had het te doen met die oldtimers. Er was toen een plan om een soort vakbondje voor oud-vechters op te richten, dat ze na hun carrière nog wat geld hadden. Een Aziatische meneer met een stropdas die heel goed Engels sprak zag het ook helemaal zitten. Ik zeg, mijn zegen heb je, zeg maar wat ik kan doen. Zover kwam het niet. De UFC heeft er een stokje voor gestoken. Want zo'n vakbond zou tegen de UFC ingaan. Hoe het afliep? Vechters krijgen een bedrag per wedstrijd erbij. En nu maar hopen dat ze er verstandig mee omgaan."

"Op de terugweg in het vliegtuig denk je nog eens na over zo'n reunie. Hoe ze de UFC hebben opgezet is fantastisch. Stel dat Bob Schreiber en ik jonger waren en zoiets wonnen, dan hadden we veel geld kunnen verdienen in plaats van bloed, zweet en tranen offeren. Het is alleen jammer dat het daar alléén om geld draait. Elke zin begint ermee. 'Hoeveel verdien jij, ik heet Piet'. Of: 'Ik heb vandaag weer zoveel verdiend, wil je koffie?' Dan mis ik toch de sport, waar het mee begonnen is."
"Na New York kwamen we snel het volgende avontuur terecht. De open kampioenschappen Kyokushin in Papendrecht. Dat komt in de volgende column."